Blog Wat heeft een oppas te zeggen in een gezin?

Wat heeft een oppas te zeggen in een gezin?

Wat mag een oppas wel en niet doen of zeggen?

wat heeft een oppas te zeggen in een gezin 

Wat heeft een oppas te zeggen in een gezin?

Elk gezin werkt op een andere manier. Het duurde niet lang voordat ik dit besefte toen ik begon met oppassen. De stap van avond oppassen (alleen de kinderen in bed leggen) tot overdag oppassen (meer verantwoordelijkheid en kindjes veel meer in de gaten houden) was iets waar ik echt eventjes stil bij moest staan. Het lijkt alsof je als oppas een gezin haast binnenvalt. Ik zie een gezin namelijk als een werkend tandwiel systeem. Iedereen is aan elkaar gewend, iedereen doet zijn of haar eigen ding en iedereen heeft een bepaalde manier van communicatie. Maar… Hoe behoor je dan te reageren als oppas wanneer al die gewoonten niet je eigen zijn?

 

Hoe praten de ouders tegen je oppaskinderen?

Elke keer als ik een nieuw gezin ontmoet observeer ik hoe alles zijn gangetje gaat. Hoe praten de ouders tegen het kind, hoe praten de kinderen terug, wat wordt er verwacht van de kinderen en uit deze observaties concludeer ik wat er zo ongeveer van mij wordt verwacht. Zo zeg ik maar altijd: een oppas is net een kameleon. Die lukt het om overal bij te passen.  De precieze verwachting verschilt natuurlijk per gezin. Wat ik persoonlijk echt super fijn vindt is een kennismaking gesprekje met de ouders voordat je gaat oppassen. Dan krijg je wat meer informatie over hoe en wat je kan doen, leert elkaar beter kennen en begeleiden ze je zo super gemakkelijk door de dingen die gedaan moeten worden. En na mate je er vaker komt wordt het vanzelf ook veel en veel duidelijker! Een ding wat ik me later tijdens het oppassen opviel was dat ik moeite had met zeggen wat kinderen wel en niet kunnen doen als de ouders in de buurt zijn. Hoe ga ik daar mee om? 

 

Hoe zit dat eigenlijk als de ouders en de oppas tegelijkertijd in huis zijn?

Is dat niet gek als een oppas zegt wat er wel en niet mag terwijl de ouders dat behoren te doen? De ouders hebben natuurlijk altijd het laatste woord. Die kennen de kinderen het beste en zijn de fundering van de kinderen en hun gedrag, maar als de ouders er niet zijn - dan komt de oppas uiteraard naar voren. Van nature zijn kinderen helemaal verliefd op hun papa en mama. Het liefste spelen ze de hele dag met ze. Laat staan als ze weten dat ze gewoon boven op hun kantoortje zitten te werken. Ik begrijp daarom ook wel dat als je een probleempje hebt je het aan je ouder wil vertellen. Als oppas kan dit best een moeilijke situatie zijn. Het uitleggen dat mama of papa zich aan het concentreren zijn is soms best een klus - vaak snappen ze niet dat er hard gewerkt moet worden. Zo’n moment noem ik wel eens een moment van onmacht. Want, wat moet je dan doen? 

 

Wat moet je zeggen tegen je oppaskind als de ouders thuis aan het werk zijn?

Hier heb ik lang over getwijfeld. Ik kan me nog herinneren dat ik voor het eerst oppaste met een ouder thuis. Toen zat ik beneden te spelen met de kinderen terwijl de vader boven zat de te werken. Ik krabde mezelf wel een beetje achter mijn oren op dat moment, want, als een kindje begon met huilen, dan zou de ouder toch gealarmeerd zijn? 

Daar zat ik dan. Twijfelend hoe ik moest reageren, omdat ik me ervan op de hoogte was van wat ik zou zeggen misschien niet zou zijn hoe de ouders er op reageren. Aan het einde van de dag ging alles prima en is de ouder niet naar me toe gekomen als er eens een ruzietje was of als er wat viel, maar het onbehagelijke gevoel bleef toch wel hangen.

Het voelde voor mij alsof een oppas er eigenlijk niet toe doet als de ouders in de buurt zijn. De ouders hebben het laatste woord en de oppas staat helemaal buiten spel. Dat komt natuurlijk ook omdat de groepsdynamiek totaal veranderd. De oppas is namelijk de baas als de ouders er niet zijn, maar het moment dat de ouders thuis komen dan valt die rol weg. Het gemis van papa en mama is natuurlijk normaal, dus dan snap ik dat alle aandacht naar hun gaat als ze thuiskomen.  Maar voor een oppas kan het echt best wel verwarrend zijn! Dan vraag ik me dingen af als “ben ik nu klaar met oppassen? Als ik de kinderen iets zie doen, moet ik er dan iets van zeggen of stil blijven? Word ik als een bemoeial gezien door de ouders als ik iets van het gedrag van de kinderen zeg? Help!”

 

Naar wie moet het oppaskind luisteren als de ouders thuis zijn?

Het is voor het kind ook heel verwarrend als zowel ouders als oppas iets anders zeggen. Naar wie moet je dan uiteindelijk luisteren? Papa en mama zijn de baas, maar de oppas ook. Wat nou als de oppas iets anders zegt dan de ouders? Dan kan dat toch wel voor verwarring zorgen aangezien een kind duidelijk en consequent gedrag nodig heeft. Misschien heeft zo een situatie wel averechts effect: dat de kinderen uiteindelijk helemaal niet meer willen luisteren naar de oppas. Want “de oppas heeft geen gelijk”. 

 

Wat doe je als je oppaskinderen ruzie krijgen en de ouders zijn thuis?

We kunnen bijvoorbeeld ook even kijken naar een totaal ander scenario. Een momentopname waar een oppas juist wél in moest grijpen omdat de ouders dat niet deden. Twee kinderen hadden ruzie en het voelde net als een elastiek wat op het punt stond om te knappen. De sussende woorden van de vader hadden geen effect meer omdat de kindjes echt leken te koken van de woede. Toen het elastiek eenmaal geknapt was en het schoppen en duwen begon leek de ouder verstijfd. Dat was het moment waarop ik bedacht dat het eigenlijk helemaal niet uitmaakt wie wat zegt. Op zo een moment gaat het er over dat kinderen de goede dingen leren. Dat ze leren om te gaan met gevoelens. Dat ze snappen dat schoppen en slaan niet de oplossing is, en praten juist wel. Dat je naar elkaar hoort te luisteren en te respecteren. Op dat momenten nam ik het heft in eigen handen en zette het ene kind op de trap voor een time out en het andere kind moest even op zijn kamer afkoelen. Daarna kwamen de vader en ik bij elkaar en begonnen te bespreken - van persoon tot persoon - wat er net gebeurd was en hoe het in de toekomst voorkomen kan worden en nog efficiënter gehandeld kan worden. 

 

Wat moet je doen in een moeilijke situatie terwijl het oppasgezin thuis is?

Dus tja, wat te doen in zo een lastige situatie als je het allemaal eventjes niet meer weet. Het antwoord op deze ingewikkelde kwestie is eigenlijk heel simpel: overleg het met de ouders! Tuurlijk, het kan wat ongemakkelijk zijn. Ga je over grenzen heen, ben je brutaal of is dit iets wat je al lang geleden had moeten vragen en ben je nu te laat? Het antwoord op al deze vragen is nee. Communicatie is een van de meest belangrijke dingen. Als je je ergens ongemakkelijk bij voelt dan is het juist het allerbeste om dat aan te geven. Dan zijn je oppasouders ook op de hoogte en kunnen ze je juist helpen en met je meedenken. Zo help je jezelf en de oppasouders. Maak samen afspraken over wat wel en niet kan, over hoe je het beste kan reageren als een kind over de rooie is en zowel ouder als oppas is in de buurt. Wees op de hoogte van wat jullie van elkaar vragen. Dan komt uiteraard het beste resultaat. Door van die “gekke en ongemakkelijke” dingen als dit te bespreken ga je aan het einde van de dag beter werken als een team. En juist omdat kinderen nog in de groei zijn en steeds weer andere behoeften hebben hoeven afspraken zeker niet in beton gegoten te worden! Als je merkt dat iets niet werkt ga dan op je eigen intuïtie af en blijf communiceren met de ouders!

Lees ook: https://nannynina.nl/blog/help-mijn-oppas-begrijpt-mijn-manier-van-opvoeden-niet