Blog \ Au pair zijn in Spanje

Mijn ervaring als au pair in Spanje

Hoe is het om au pair in spanje te zijn?

Hoi, ik ben Nicole! Ik ben 20 jaar en ik kom uit Den Haag. Ik ben al oppas bij Nanny Nina sinds 2018. Door Nanny Nina heb ik verschillende oppasadresjes erbij gekregen. Via één oppasadresje belandde ik zelfs in Spanje. Ben je benieuwd hoe en wil je weten wat ik daar allemaal beleefd heb, lees dan vooral verder!

Via Nanny Nina had ik al snel een heel leuk oppasadresje bij mij in de buurt gevonden, een gezinnetje met een jongetje van toen denk ik 6 jaar oud, Lucas*. Bij de eerste kennismaking klikte het meteen, de ouders waren heel aardig al was Lucas wat verlegen. Toch liet hij me toe in zijn zelfgemaakte tent, een teken, volgens de moeder, dat hij mij aardig vond.

 

Ik had al vele malen bij dit gezin opgepast, toen ik werd gevraagd om naast Lucas ook op te passen op zijn nichtje uit Spanje, Bo. De zus van Lucas’ moeder en haar vriend woonden namelijk in Spanje en waren een weekendje in Nederland. De volwassenen wilden graag even zonder kinderen uit eten. Het meisje sprak echter gebrekkig Nederlands en was wel heel anders dan Lucas, volgens zijn ouders. Bo was inderdaad een vurige vierjarige. Waar Lucas altijd braaf bleef zitten aan tafel tijdens het eten, liep Bo steeds weg en daagde me uit. Dat vind ik altijd wel leuk en gelukkig was ik dit wel gewend van andere oppaskindjes. Ik had haar aardig onder de duim. Lucas ging altijd heel lief slapen en kwam ook nooit naar beneden. Bo had niet zo veel zin om te slapen die avond. Toen Lucas sliep hebben we samen filmpjes gekeken op de bank. Ondanks dat ze zo anders was dan Lucas, vond ik haar heel leuk. Uiteindelijk viel ze in slaap en ik kon alleen maar denken aan dat ik het zo jammer vond dat ik haar na vanavond nooit meer zou zien. Soms heb je dat bij oppaskindjes, dan zijn ze zo gezellig in omgang dat je bij ze wil blijven oppassen en je ze wil zien opgroeien. Bij Bo kon dit niet, ze woonde immers in Spanje.

 

Na afscheid genomen te hebben van de ouders van Lucas en Bo ben ik naar huis gegaan. Ik dacht dat ik Bo nooit meer zou zien. Totdat ik een paar weken later een appje kreeg, of ik interesse had om als au pair bij hun in Spanje te komen werken in de zomervakantie! Ik had hier wel een paar keer met mijn moeder over gegrapt, maar ik had nooit verwacht dat ze het ook echt zouden vragen. Als au pair werken leek me altijd al leuk, maar ik twijfelde of het wel wat voor mij was. Ik houd van oppassen en ik ben goed met kinderen, maar voor de rest ben ik niet zo avontuurlijk ingesteld. Echter kende ik dit gezin dus al een beetje en was het niet voor heel lang, namelijk elf dagen. Wat hield me nog tegen, dit was mijn kans!

 

Een paar maanden later zat ik in het vliegtuig naar Barcelona, toen al een van mijn lievelingssteden. Het gezin woonde in een stadje dichtbij Barcelona, op een berg. De moeder was Nederlands, maar woonde al iets van twintig jaar met haar Franse vriend in Spanje. Samen hadden ze een eigen bedrijf waarvoor ze veel reisden, maar ook thuis werkten, en natuurlijk een dochtertje, Bo, van vier. Bo kon dus ook heel veel talen spreken, meer dan ik. Spaans, Catalaans en Frans sprak ze vloeiend, Engels leerde ze op school en Nederlands, tja… Normaal hadden ze meestal een Franse au pair, die bracht haar ook naar school en dergelijke. Voor de zomer leek het haar ouders wel leuk dat er een Nederlandse au pair zou komen, zodat Bo ook wat Nederlandse woordjes zou oppikken. Na deze elf dagen zouden we immers ook met z’n allen naar Zeeland gaan.

 

Ik had van tevoren al even met de moeder gevideobeld, om te vragen wat er precies van mij verwacht werd. Ik vond het namelijk best spannend allemaal. Ik had eigenlijk verwacht dat ik ook wat huishoudelijke klusjes zou moeten doen, maar dat hoefde niet. Ze kookten het liefst zelf en ze hadden een schoonmaakster voor het schoonmaken. Het enige wat ik hoefde te doen was Bo de hele dag bezighouden.

 

Laat in de avond kwamen we bij hun huis op de berg aan. Ik had de reis vanaf het vliegveld naar daar naast Bo op de achterbank gezeten en ik werd weer herinnerd aan hoe eigenwijs ze was. Ondanks dat het donker was, kon ik al zien dat het uitzicht prachtig was. Verder hadden ze een zwembad en trampoline in de tuin. Ik had ook cadeaus voor Bo meegenomen: een memory spel met Nederlandse woorden en een prentenboek en kleurboek van Frozen. Achteraf hebben we daar weinig mee gespeeld, Bo kon namelijk niet zo goed stilzitten. Gelukkig vond ik daar al snel een oplossing voor. Voordat ik naar Spanje kwam had ik al playlist gemaakt met allemaal leuke Nederlandse kinderliedjes. Vooral de liedjes van K3 vond Bo leuk en die zong ze al snel mee. Toen ik op de televisie haar liet zien dat er ook dansjes bij hoorden was ze helemaal verkocht. Ik herkende best veel van mezelf in Bo. Ze was net als ik vroeger: een baldadige ballerina.

 

Op een gegeven moment gingen de ouders ook een hele nacht weg voor werk. Ik was dus alleen thuis met Bo. Bo sliep nog altijd gezellig met haar ouders in bed, dus die nacht ook ‘gezellig’ met mij. Ik heb die nacht bijna niet geslapen, maar de volgende dag voelde ik me zo voldaan. Dat kleine meisje vertrouwde me zo dat ik gewoon met haar alleen in een huis (en in een bed) mocht slapen. Dat is ook wat je ervoor terug krijgt, naast een lieve knuffel of een tekening.

 

Na elf dagen was het tijd voor het afscheid. Echter zouden we elkaar over een week weer zien, als de ouders voor werk naar Zeeland moesten en Bo en mij meenamen. We zagen elkaar weer op een groot vakantiepark, waar ik de dagen met Bo zou gaan vullen. We hadden een vakantiehuisje en ‘s avonds kwamen daar de moeder van Bo en een medewerkster van hun bedrijf ook slapen. Overdag was het aan mij om Bo te vermaken. Een totaal andere omgeving, maar dezelfde taak. Een pluspuntje was, dat Lucas en zijn ouders op het vakantiepark naast ons verbleven. Dat was natuurlijk wel een uitzonderlijke situatie. Toch heb ik nog best veel met Bo alleen ondernomen, zoals op de fiets naar het zwemparadijs gaan en spelen in de speeltuin. In Spanje was ik niet zo mobiel, omdat ik geen rijbewijs had. In Nederland konden we lekker fietsen. Ook voelde ik me erg op mijn gemak, omdat ik de taal sprak dit keer.

 

Hard werken wil ik het niet per se noemen, maar het kan wel vermoeiend zijn om een beweeglijk kind van vier de hele dag bezig te houden. Gelukkig had ik ook af en toe een dag of middag vrij. Ik was bijvoorbeeld in Spanje twee keer helemaal alleen met de bus naar Barcelona gegaan om daar de toerist uit te hangen. Zoals ik al zei ben ik niet zo avontuurlijk, maar dit vond ik geweldig. Zo kom je uit je comfortzone en leer je jezelf beter kennen. Dit geldt eigenlijk voor het gehele au pair avontuur. Na een paar dagen moet je durven om het kind te corrigeren en een beetje streng te zijn, ook misschien wanneer de ouders erbij zijn. Daarnaast is een hele dag een kind van vier vermaken ook niet makkelijk. Je tilt je oppasskills dus ook weer naar een hoger niveau.

 

Verder is het een heel bijzondere ervaring om ineens mee te lopen in een heel ander gezin dan die van jezelf. Je leert hoe de ouders hun kind opvoeden en wat hun normen en waarden zijn. Die kunnen soms best verschillen van die van jezelf. Je verbreedt je wereld. Ik vind het heel bijzonder dat zo’n gezin zomaar een tiener in huis neemt, om haar vervolgen compleet deel te laten nemen in hun dagelijks leven. Ik ontbeet met hen, ik dineerde met hen en zij vertrouwden hun kind aan mij toe.

 

Dus wil jij ook zo’n geweldige ervaring meemaken? Misschien vind jij via Nanny Nina ook wel zo’n avontuur! Schrijf je snel in als oppas via de site en wie weet :)

 

*namen zijn vanwege privacyredenen aangepast.